Overslaan naar de hoofd content

Digital Donna

Het was 2009. Ik was negentien.

Ik liep door de Utrechtse Voorstraat naar een afspraak die ik eigenlijk niet had mogen maken.

Tenminste, volgens iedereen om me heen.

 

Tussen de zonnige etalages en winkelende mensen door liep ik een grimmig, donker zaakje binnen dat niemand leek te zien staan. Het rook er naar whisky en testosteron, er dreunde harde rock uit de speakers en ik zat op een rooie Chesterfield te wachten met hartkloppingen van hier tot Tokio.

 

In mijn hoofd echode de stem van mijn ouders:

 

“Als je ooit aan tatoeages begint Don, dan kom je nooit meer aan de bak.”

Het was 2009. Ik was negentien.

Ik liep door de Utrechtse Voorstraat naar een afspraak die ik eigenlijk niet had mogen maken.

Tenminste, volgens iedereen om me heen.

 

Tussen de zonnige etalages en winkelende mensen door liep ik een grimmig, donker zaakje binnen dat niemand leek te zien staan. Het rook er naar whisky en testosteron, er dreunde harde rock uit de speakers en ik zat op een rooie Chesterfield te wachten met hartkloppingen van hier tot Tokio.

 

In mijn hoofd echode de stem van mijn ouders:

 

“Als je ooit aan tatoeages begint Don, dan kom je nooit meer aan de bak.”

En toch zat ik er.

Want ik wist het al vanaf dat ik een kind was: ik wilde ze. Overal. En ergens op die bank voelde ik voor het eerst wat het betekent om echt voor jezelf te kiezen. Het was geen rebellie, maar vastberadenheid. Ik negeerde de adviezen, de goedbedoelde woorden, de bescherming. 

 

Het werd de eerste van vele.

 

En dat nooit meer aan de bak komen? Ik loop inmiddels rond in een sector waar ze gewaardeerd worden – en val op zoals ik het altijd bedoeld heb: 

 

Als wandelend signaal dat niets aan mij een compromis is.

 

En die filosofie breng ik mee in mijn werk.

Ik kom niet kleur brengen. Ik trek de kleur naar boven die er al zit.

Bouw- en techniekbedrijven zitten vol met verhalen die het verdienen om verteld te worden. Vakmanschap dat generaties meegaat. Mensen die trots zijn op wat ze maken maar niet weten hoe ze dat buiten de muren van hun bedrijf laten landen. Een bestaansreden die iedereen intern voelt, maar niemand hardop uitspreekt.

 

Ik ben degene die dat laat ontbranden. Die doorvraagt tot we bij de kern zijn. Die de ruimte creëert – en soms ook afdwingt – om eindelijk te zeggen waar je echt voor staat.

 

Dat doe ik niet met een dertien-in-een-dozijn-stappenplan of een gelikte aanpak. Ik doe het door er volledig bij je in te stappen, en net zo lang de maar-hoe-gaat-het-hier-nou-écht-vraag te stellen tot het boven tafel is.

 

Mensen ontspannen zich snel bij me. Niet omdat ik het makkelijk maak, maar omdat ik ze de permissie geef om de maskers te laten vallen. Van werkvloer tot boardroom.

 

Want precies dát zorgt ervoor dat er ruimte komt voor een verhaal dat raakt.

Geen clichés.

Geen zo-hoort-het-nou-eenmaal.

Maar je trots vertaald zoals ‘ie is.

Rommelig, levend en authentiek.

Mijn manier van kijken

Ik geloof niet in snelle oplossingen.
Wel in scherp kijken, doorvragen en durven blijven bij wat schuurt. Of het nu gaat om onzichtbaarheid, een strategie die verzandt in ad hoc, of een verhaal dat nooit echt gekozen wordt – ik voel snel waar de kern zit. En ik blijf daar, tot we ’m te pakken hebben.

 

Ik werk altijd met de mensen in de organisatie, niet alleen voor de organisatie.

Dat betekent dat ik de marketeer die bij jou in huis zit net zo serieus neem als jij als directeur. Sterker nog – ik maak hem of haar beter. Want een sterk verhaal heeft mensen nodig die het kunnen dragen, ook als ik er niet meer ben.

 

Ik hou van groots denken, maar met beide voeten op de grond.
Creatief waar het kan, pragmatisch waar het moet. Geen luchtkastelen, geen vaag gedoe – maar marketing die opvalt én bijdraagt aan je business.

 

En ja – het mag ook leuk zijn.

Ik ben bloedserieus in resultaat, maar altijd met ruimte om te lachen. Als ik niet af en toe een absurde mail stuur, gaat er iets mis.

 

In de praktijk betekent dat vaak dat het voelt alsof ik vanaf week één onderdeel ben van je meubilair. In de vorm van een troon met luipaardprint, dat dan weer wel.

Dat vertaalt zich in samenwerkingen ongeveer zo:

Ik ben er voor bouw- en techniekbedrijven die zoeken naar:

  • Scherpte zonder theater
    Ik zeg wat gezegd moet worden – ook als dat ongemakkelijk is.

  • Betrokkenheid zonder overname
    Ik stap erin, maar neem het niet van je over.

  • Strategisch denken zonder wolligheid
    Geen modellenfetisj. Wel overzicht, keuzes en richting.

  • Humor als smeermiddel, niet als afleiding
    Want samenwerken mag ook gewoon leuk zijn.

Wat er verandert als je met mij werkt

  • Er komt richting. Geen losse ideeën of ad-hoc beslissingen meer, maar een helder verhaal waar keuzes logisch uit voortkomen.
  • Je vakmanschap krijgt woorden. Niet groter gemaakt dan het is, maar eindelijk zichtbaar gemaakt. Voor klanten, partners én je eigen mensen.
  • Je wordt herkenbaar in plaats van inwisselbaar. Niet door harder te roepen, maar door duidelijker te kiezen.

 

En ergens in dat proces ontbrandt er iets. Dat was er al. Ik trek het alleen naar boven.

Sfeertje proeven?

In The Origin Story Podcast vertel ik over mijn eigen reis, de momenten waarop ik moest kiezen, en waarom richting, vakmanschap en verhalen die kloppen voor mij niet onderhandelbaar zijn.

 

En bij de Maakbazen Podcast schoof ik aan om het te hebben over bescheidenheid, echte verhalen en waarom de maakindustrie haar eigen verhaal onderschat. Inclusief het verhaal achter mijn meest memorabele campagne ooit – met een rioleringsbedrijf, Filemon Wesselink en een lingeriepakketje dat niet per ongeluk mocht wegspoelen.

Zet de eerste steen

Je hoeft het verhaal niet te verzinnen. Je hoeft het alleen niet langer klein te houden. Als je bereid bent om te kiezen, dan kijk ik graag met je mee wat er nodig is om dat zichtbaar te maken.